Beatrix gaat er iets aan doen

 Je moet lef hebben en gedreven zijn om op een feest je gasten te onthalen op de uiteenzetting van een ‘vriendin met een stichting’, die zich het lot aantrekt van uitgeprocedeerde asielzoekers. De schrijnende gevallen daaronder. Op zo’n onalledaags feest waren wij. Het werd gegeven in een IJmuidense galerie van vrienden van de vrienden die het feest gaven. Iedere gast was gevraagd een envelopje met een bedrag mee te nemen om de stichting van Janny Meyer aan fondsen te helpen om 65 uitgeprocedeerde asielzoekers van elementaire levensbehoeften te voorzien, waaronder papieren luiers voor babies en maandverbanden.

zilverkleurig kommetje

Charles, de gastheer, die het feest en de tentoonstelling van de Dietman Wiegman Group opende (de kunstenaar had een werk ter beschikking gesteld dat op z’n Amerikaans zou worden geveild) hield een semi-klagelijk verhaal over vrouwen die zich maatschappelijk profileren zoals Nicole, zijn vrouw; Janny hun gezamenlijke vriendin,  en dat dit engagement onvermijdbaar in al hun professionele en sociale activiteiten binnendringt. Deze betrokkenheid, bedenk ik, is net zo onontkoombaar als teken die zich uit een boom laten vallen op een niets vermoedende menselijke gestalte, die onder die boom een poosje mijmerend doorbrengt. Toen de teerling eenmaal was geworpen kreeg de viering van hun gezamenlijke jubileumfeest haar onomkeerbaar verloop. De Amerikaanse veiling, waarbij iedere bieder het bod onmiddellijk plaatst in het naar de bieder uitgestrekte zilverkleurige kommetje, bracht duizend euro op. Daarmee was het niet afgelopen. Ook het boek ‘Een Royaal Gebaar’1 gericht aan de koningin om in haar 25ste regeringsjaar al het hare te doen voor asielzoekers die langer dan vier jaar in Nederland wonen, werd goed verkocht. En leverde nog eens 400 euro op voor Janny Meyers’ stichting. Tegen een wand van de galerie hing een brief van premier Balkenende en een schrijven namens Beatrix in antwoord op Janny Meyers’ verzoek speciale aandacht te geven aan haar bekende schrijnende gevallen onder asielzoekers die zijn uitgeprocedeerd. Helaas heeft minister Verdonk – die alles zegt te weten over langdurig in Nederland verblijvende asielzoekers – Een Royaal Gebaar niet willen aannemen toen het haar werd aangeboden. Dat is heel jammer want het boek biedt inzicht in de levens en in de achtergronden van deze mensen. De informatie die betrokken burgers, hulpverleners en rechtshulpverleners over asielzoekers kunnen geven is op zijn minst waardevol en op zijn hoogst onmisbaar. Het gaat bij het vreemdelingenbeleid blijkbaar meer om formele en procedurele aspecten dan om de inhoudelijkheid van het ‘waarom’ van een asielaanvraag.

komt goed

Gasten, die houden van uitgelaten feesten, werden intussen niet teleurgesteld: een abondante maaltijd, waar de kok twee dagen aan had gewerkt , stond uitgestald op tafels in carrévorm. Wij schepten op, de borden met steeds weer andere gerechten vullend, tevreden rondlopend of zittend op de opgemetselde rand langs de muur waarop lichtbeelden werden geprojecteerd. De jubilerende gastheer- en vrouw in luchthartige stemming op een boot, glazen voor zich, in zon en wind. Een levensmoment waar men zich direct in herkent in het waterrijke Nederland. De gasten wilden in die stemming onbekommerd meegaan. Maar ze werden daarin ook tegengehouden. Iedereen had zichzelf op dit feest, of men wilde of niet, een portie nadenken opgeschept. Hoe smaakte dat? Eén vrouw, die sinds de introductie van het thema ‘asielzoekers’ dat opende met het voorlezen van een gedicht overvloedig tranen had vergoten, bezwoer ons telkens opnieuw: “ ‘ t Komt goed, het komt heus allemaal goed. Beatrix gaat er iets aan doen.”

 


Noten

1 Idee en initiatief Marion Bloem en Ivan Wolffers