Betlehem: ommuurde stad

De christenpalestijnen leven in het centrum van religieuze en politieke conflicten. Ze lijken op mensen op punt van verdrinken, die zich aan strohalmen vast klampen. Al vele tientallen jaren zitten zij klem tussen de Palestijnse moslimg gemeenschap en de joodse staat. Hoewel sommige kerken in het gebied hebben toegegeven aan de druk van moslimgeestelijken om concessies te doen ten aanzien van het geloof dat ze belijden, blijven ze aanstoot geven door het loutere feit van hun bestaan.

Sinds maart 2001 heb ik hun situatie elk jaar schrijnender zien worden. Opmerkelijk is dat door de frustraties en verbittering heen, de vastbeslotenheid is gegroeid om zich niet door de omstandigheden te laten breken. Sinds Hamas 25 januari de verkiezingen won is de positie nog moeilijker dan tijdens de Tweede Intifadah. Ik wil over hen schrijven, niet alleen omdat deze vergeten groep met oude papieren aandacht verdient, maar ook omdat hun rol in de onder druk staande samenleving een ongezochte politieke lading krijgt wanneer het Evangelie als roep om vrede en vrijheid wordt begrepen. Er is in de geschiedenis niet een dictator te noemen, een absolute heerser of leider van een totalitair politiek systeem, die niet heeft geprobeerd de kerk aan zich te binden, de mond te snoeren of haar tandeloos te maken door de evangelische boodschap te vervormen.

Een vakgeleerde aan de Hebreeuwse universiteit voorspelde een jaar geleden hun complete verdwijning uit ‘de gebieden’ binnen tien jaar. Maar degenen, die niet emigreren hoewel ze in de positie zijn om dat te doen, zien dat anders. Ze vinden dat hun aanwezigheid een verschil maakt voor de kwaliteit van het bestaan in de samenleving. Voornamelijk wonend en werkend in de stedelijke centra waren zij van oudsher vooral werkzaam in het onderwijs en de gezondheidszorg; gaven leiding aan scholen en ziekenhuizen.  Zij waren belangrijke cultuurdragers. Hoewel ze nu naar de periferie van de samenleving zijn verdrongen omdat moslims veelal deze functies hebben overgenomen, bestaan  er nog steeds enkele educatieve, sociale- en culturele instellingen van christelijke signatuur en er zijn nieuwe bijgekomen. Een tehuis voor gehandicapte kinderen, ‘Jemima’ en een sociaal-cultureel centrum voor kleine kinderen, tieners en volwassenen, ‘ Beit Liqa’ (huis van Licht). Beide in de Betlehem regio. 

zie voor artikel: Ommuurde stad

 

One thought on “Betlehem: ommuurde stad

  1. Als je dit artikel hebt gelezen dan denk je: maar deze houding van ons in het Westen en van Israel tegenover de christenpalestijnen kan toch niet de bedoeling zijn. Mijn leerlingen -ik geef tekenles- hebben twee jaar geleden kerstkaarten getekend voor christenpalestijnse kinderen in Betlehem. Zij vonden het prachtig om te doen, en ik kon hen over die kinderen wat vertellen. Opvallend dat de reactie van de ouders er een was van grote verbazing. "Het zijn daar toch allemaal moslims?" Daar aan merk je dat het bestaan van deze mensen helemaal niet bekend is. Een vredelievende groep die niemand kent, die daar gewoon wil leven. Die niet aan de weg timmert door opzienbarende gebeurtenissen of politiek leiderschap. Aan wie de sociaal-economische mogelijkheden voor een vreedzaam bestaan zijn ontnomen. Het is bij ons gewoontedenken geworden om uit schuldgevoel veel te pikken, te vergoelijken en te verklaren als het over Israel gaat en dat land over de schreef gaat. En dat gaat ten koste van een bevolkingsgroep die in dat geval de slachtoffers zijn en in de verdrukking zit.

Comments are closed.