Sleutelen aan identiteit

 Op 1 juni een jaar geleden plaatste ik de eerste ‘post’ op mijn weblog. Het ging over  folderen voor de volksstemming voor het Europese grondwettelijke verdrag. Onze politieke leiders wilden ons op een ondoorzichtig eliteproject laten stemmen.

Europa

Mijn avondkrant schrijft tegenwoordig druk over hoe de impasse die daarop volgde kan worden doorbroken. Het kabinet is er minder druk mee. Na een jaar bedenktijd hebben de ministers van Buitenlandse Zaken besloten tot nog een jaar nadenken. Een langs de lidstaten reizende Franse gezant verzamelt informatie om zijn regering te adviseren over een vervolgstap. Fransen zouden anders in het nee staan dan Nederlanders. In Frankrijk zou het volk niet zozeer bezorgd zijn over in het gedrang komende democratische processen met Brussel aan de macht; het werd vooral gedreven door praktische redenen van welbegrepen eigenbelang. Met een dikke vinger in de Brusselse pap verdwijnt die weerstand, wordt nu gezegd. En het heet dat Nederland vooral heeft tegengestemd vanwege een diepe identiteitscrisis. Die almaar voortduurt. In elk geval zal ‘Europa’ ook nu niet van belang zijn bij de komende Tweede Kamerverkiezingen, die trouwens vermoedelijk vervroegd zullen worden gehouden omdat het Kabinet vanavond is gevallen. Daarentegen zijn economie, publieke dienstverlening en identiteit veel belangrijker, stond in mijn ochtendkrant. Welke identiteit wordt hier bedoeld? Als het om de nationale identiteit gaat dan staan we er als volk beroerd voor. Tenminste indien je als burger je identiteit wilt ontlenen aan een politiek handelen  waar een regel-is-regel beleid wordt ingegeven door een nieuw soort kittelorigheid en bekrompenheid. Een beleid dat de vreemdeling met mokerslagen treft. Daar komt nu dus misschien een eind aan dankzij het volhardend optreden van D66 fractievoorzitter Lousewies van der Laan. Die zei het niet langer te kunnen accepteren dat de minister van Vreemdelingenzaken en Integratie, die gaat over gevoelige dossiers van mensen die van haar afhankelijk zijn, haar macht misbruikt. De regering moest van haar fractie kiezen tussen coalitiepartner D66 of minister Verdonk.

polderidentiteit

Ayaan Hirsi Ali ( ondanks alles opgelucht om de uitweg die een gang naar de rechter overbodig maakte – ze wilde graag door met haar leven – ), zei eerder deze week vanuit haar nieuwe werkplek, het American Enterprise Institute in Washington, dat zij door haar handtekening te zetten onder een document waarin zij verklaarde met haar uitspraken in Zembla de minister op het verkeerde been te hebben gezet,  een echte Nederlander te zijn geworden. Dat had niets met het behoud van haar paspoort te maken. Zij leek te bedoelen dat zij als een echte Nederlandse politicus wist te polderen en compromissen te sluiten. Zij handelde pragmatisch en niet principieel. Maar Nederland ligt achter haar. Daar had  haar snelle handtekening ook mee te maken. In de nieuwe wereld onbekende mogelijkheden exploreren. Internationaal opereren. Vooruit kijken niet achterom. De deur van het kooitje is opengezet en de vogel kan vliegen. Vrijheid van discussie met als enige vereiste dat meningen met argumenten worden onderbouwd. Rust om te werken aan een boek waarin de profeet spreekt met westerse filosofen over onderwerpen die het Islamisme uit zijn politieke kluisters moet bevrijden. Dat alles geeft lucht aan haar ambities. En Europa? Europa moet het nu maar zonder haar doen. De Verlichting zal ze meenemen. En de vrijheid van meningsuiting ongetemperd door schipperen. Worden wij nu van haar bevrijd of doet het ook pijn? Good riddance en toch spijt om haar te verliezen? Ze blijft Nederlandse en ze zal –het zit in haar bloed –  blijven sleutelen aan haar en onze identiteit.   

jaargang

Ik heb niet voorzien dat ik een jaargang vol zou maken. Ik begon gewoon zonder daarbij veel na te denken. Onder protest in het begin maar webmaster stond er op dat het gebeurde. “Een persoonlijke website kan niet zonder een weblog,’’ probeerde hij mij over de streep te trekken en te verplichten aan het grootste tot niets verplichtende cyberspace evenement van deze tijd. Met het gebruik ervan is het gesteld als met de mores in het Wilde Westen. Met je pen is het vrij schieten behoudens de beperkingen die je daarbij zelf oplegt. Een meeuw zijn en de ruimte toebehoren, schreef  Weremeus Buning. Zo voelt het als je van luchten houdt. Je schrijft, maar niet voor een krant met een richting of kleur; je wordt gelezen maar je weet niet door wie. Geen idee in welke bovenlaag, middenlaag, onderlaag, sublaag de lezers zich bevinden. Of welke leeftijd ze hebben. Je weet alleen dat ze RSS gebruiken om op de hoogte te blijven van nieuwe posts. “Dat soort lezers,” zegt webmaster (hij is er zelf een), “stelt voor hoogst persoonlijk gebruik zijn eigen krant samen uit wat in het publieke domein virtueel  verschijnt.”

los haar

Achteraf gezien is het schrijven van weblog stukjes geen argeloze bezigheid. Heel moeilijk is het niet: onderwerpen genoeg.  Keuzes maken is lastiger. Soms is het onderwerp een natuurlijke vanzelfsprekendheid, soms moet je tot een onderwerp komen; of je wordt er toe gedreven. Sommige onderwerpen winnen door een tijdje liggen. Of worden door de gebeurtenissen en de commentaren daarop meer en meer aan het zicht onttrokken. Voorbeeld: Rita Verdonk en de niet-aanwezige aanwezige vreemdeling.  In december schreef ik een kerstverhaal over een minister die strikt maar rechtvaardig beleid voert in het land van de Kleibuiters, Klimkruiers en Uitwijkers. Hoe loopt het af? Ik weet het niet. Situaties wisselen in samenhang met coalities van partijen. Pas als ik schrijf vallen me dingen op die tevoren verborgen waren. Zoiets als het vallen van het haar van fractievoorzitter Lousewies. Toen ze als coalitiepartner namens haar partij het vertrouwen opzegde in het Kabinet dat had gekozen voor handhaving van  omstreden minister Rita Verdonk ( die de moeilijkste portefeuille beheert; in elk geval de meest in het oog lopende aangezien het meervoud van honderden burgers zich de laatste jaren over asielzoekers heeft ontfermd voor wie het verblijf hier net zo bedreigend is geworden als het gevaar bij terugkeer in het land van herkomst), droeg ze het haar opgestoken. Na het beraad van de ministers, terug in de Kamer, hing het los. Ter onderstreping van een krachtig werkend besluit? Als uitdrukking van zakelijkheid in combinatie met het lef om te hebben gesproken tot het gemoed? Als zegeteken nu de heersende ontevredenheid in de achterban beslag had gekregen in een vers politiek feit?

Voorzeker mag je hopen dat in losgelaten haar de wind van herziening vrij spel heeft. Dat  asielzoekers niet meer de dupe zijn van een absurd uitpakkend beleid. Hirsi Ali was door strikte toepassing van de regels stateloos geworden. Het precedent Ayaan Hirsi Ali dat nu op tafel ligt vraagt om aanpassing van de vreemdelingenwet. Eerst de bagger van ons bord. Misschien komt het dan nog goed met die diepe identiteitscrisis.