Betlehem

De christenpalestijnen leven in het centrum van religieuze en politieke conflicten. Ze lijken op mensen, die op punt van verdrinken, zich aan strohalmen vast klampen. Al tientallen jaren zitten zij klem tussen de Palestijnse moslimgemeenschap en de Joodse staat. Hoewel sommige kerken hebben toegegeven aan de druk van moslimgeestelijken om concessies te doen ten aanzien van het geloof dat ze belijden, blijven ze aanstoot geven door het loutere feit van hun aanwezigheid.
 
Sinds maart 2001 heb ik hun situatie elk jaar schrijnender zien worden. Opmerkelijk is dat door de frustraties en verbittering heen, de vastbeslotenheid is gegroeid om zich niet door de omstandigheden te laten breken. Sinds Hamas 25 januari de verkiezingen won, is hun positie nog moeilijker dan tijdens de Tweede Intifadah. Ik wil over hen schrijven, niet alleen omdat deze vergeten groep met oude papieren aandacht verdient, maar ook omdat hun rol in de onder druk staande samenleving een ongezochte politieke lading krijgt  wanneer het Evangelie als roep om vrede en vrijheid wordt begrepen.  Er is in de geschiedenis niet een dictator te noemen, een absolute heerser of de leider van een totalitair politiek systeem, die niet heeft geprobeerd de kerk aan zich te binden, de mond te snoeren of haar tandeloos te maken door de evangelische boodschap te vervormen. 
 
Raphaël Israeli, een vakgeleerde aan de Hebreeuwse Universiteit voorspelde een jaar geleden de verdwijning van christenen uit ‘de gebieden’ binnen tien jaar. Maar degenen die niet emigreren hoewel ze in de positie zijn om dat te doen, zij die een bewuste keuze hebben gemaakt om te blijven, zien dat anders. Ze vinden dat hun aanwezigheid verschil maakt voor de kwaliteit van het bestaan in de samenleving. Voornamelijk wonend en werkend in stedelijke centra waren zij van oudsher vooral betrokken bij de gezondheidszorg en het onderwijs; gaven leiding aan ziekenhuizen en scholen. Zij waren kortom belangrijke cultuurdragers. Hoewel ze nu naar de periferie van de samenleving zijn verdrongen omdat moslims deze functies veelal hebben overgenomen op de Westelijke Jordaanoever, zijn er nog enkele educatieve, sociale- en culturele instellingen van christelijke signatuur en er zijn nieuwe bijgekomen.  Een tehuis voor gehandicapte kinderen, Jemima, en een sociaal-cultureel centrum voor kinderen en volwassenen, Beit Liqa (huis van licht) bijvoorbeeld. Beide in de Betlehem regio. 

Zie voor artikel: Ommuurde stad

Geef een reactie